دریافت  (PDF)   نشریه

دریافت   (WORD)    فرم عضویت

4 ژوئیه  پنجمین سالگرد درگذشت منصور حکمت، متفکر و تئوریسین بزرگ جنبش کمونیسم کارگری است. تاکنون هر سال در گرامیداشت این انسان بزرگ و این کمونیست برجسته در های گیت گرد آمده ایم. امسال نیز روز شنبه 30 ژوئن ساعت 1 بعد از ظهر در های گیت جمع میشویم. در اینجا از تمام دوستداران منصور حکمت دعوت میکنم که در این روز به های گیت بیایند تا با هم به یاد این انسان عزیز و ارزشمند و دستاوردهای عظیم او را گرامی بداریم. 

آذر ماجدی

6 ژوئن 2007 

تلفن تماس  سیروان قادری  :                 76 12 43 65 77 44+ 

ایمیل آذر ماجدی :     azarmajedi@gmail.com

  اجلاس گروه ٨ و آنتى گلوباليزاسيون   

جاى مارکس خالى است!

اينبار رستوک آلمان صحنه اعتراض به کنفرانس سران دول سرمايه دارى غربى است. جمعيت عظيمى از کشورهاى مختلف دنيا خود را از لاى هزار مانع امنيتى و “ضد تروريستى” دمکراسى به آلمان رسانده اند تا دادشان را سر اين دنيا بکشند. تا به اين اجلاس و مباحث آن مربوط است، گ ٨ هميشه محلى براى توافقات امنيتى و نظامى و تعيين سهم هر کدام از کل سود حاصله در بازار جهانى و قلمروهاى نفوذ و سلطه سياسى و اقتصادى است. اما اعتراضات سالهاى اخير جنبش رنگين کمانى آنتى گلوباليزاسيون، که هر سال با وخيم تر شدن اوضاع در قلب دمکراسى غربى شدت ميگيرد، نيز بيشتر شبيه کارنوالى جنگى است که به نفس سرمايه و قدرت اقتصادى و سياسى آن خدشه اى وارد نميکند. در ميان معترضين از کمونيست ها و سوسياليستهاى سنتى و اردوگاهى سابق تا آنارشيستها و سبزها و اکتيويستهاى حقوق بشرى و صلح دوست ديده ميشود. امسال فمينيستها و طرفداران کليسا و طيفهاى جديد “ضد امپرياليسم” و چپ راديکال نيز اضافه شده اند.

روشن است که اين اعتراضات بيانگر نخواستن وضع موجود و دست رد زدن به سياستهاى دول سرمايه دارى و دمکراسى غربى است. روشن است تمايلات ضد سرمايه دارى و رگه هاى مختلف سياسى در اين اعتراضات وجود دارد. بحث برسر اين نيست که حتى هر تک جريان و يا مجموعه فعالين يک گرايش دخيل در اين جنبش چه بسا اهداف آزاديخواهانه و انسانى را هم نمايندگى کنند. مسئله اينست که کل اين جنبش رنگين کمانى نهايتا زير پرچمى در سطح جهانى بخط ميشود که اساس آن ناسيوناليسم و طرفدارى از وضع موجود است. هر کسى با هر درجه از ميليتانسى و درگيرى با پليس و بجان خريدن زندان و غيره، وقتى پرچمش مخالفت با جهانى شدن سرمايه است، دارد از موضع “سرمايه ملى و خودى” به سرمايه جهانى اعتراض ميکند. وکيل و نماينده سرمايه دار “وطنى” و امثال دهقانانى ميشود که جاده ميبندند تا به واردات از بازار جهانى و کاهش قيمت محصولات خود اعتراض کنند. اينکه تک تک اين معترضين چگونه فکر ميکنند و چه تبئينى از دنيا دارند مسئله ثانوى است. افق حاکم به کل اين جنبش افقى ناسيوناليستى و ضد کارگرى است. کسانى که صلح جهانى را از بوش و شرکا که دنيا را به لجن کشيدند تقاضا ميکنند، تنها دارند نقش وکيل و مشاور صلح بورژوازى و وضع موجود در مقابل تنش و جنگ بورژواها ميشوند. شعارهاى عليه تبعيض و فقر و محکوم کردن دولتها بخاطر شرايط ضد انسانى دنياى امروز،  در عين واقعى بودن آن نميتواند از زير آوار اين عقب ماندگى سياسى کمر راست کند. هيچ ميزان توحش پليس عليه تظاهر کنندگان (که از نظر هر انسان آزادمنشى محکوم است) نميتواند اين حقيقت را پرده پوشى کند که اين جنبش افقى ارتجاعى را نمايندگى ميکند. اين جنبشى است که از آمريکاى لاتين تا اروپاى غربى را به هم وصل ميکند اما طبقه کارگر در اين کشورها ناظر بيگناه آنست. در اين اعتراضات و تظاهرتها کارگر به مثابه يک نيروى اجتماعى و طبقاتى و افق کارگرى و کمونيستى بمثابه يک راه حل پيشرو و سوسياليستى نمايندگى نميشود. آنچه رژه ميرود طيف متنوعى از ناسيوناليسم و رفرميسم و آنتى امپرياليسم است. نه سرمايه بطور کلى و يا نفس نظام کاپيتاليستى مورد اعتراض است و نه بديل و راه حل کارگرى و سوسياليستى و طبقه کارگر محور اين اعتراضات است. رنگين کمانى بودن اين جنبش و حالت موسمى و آکسيونى آن و فقدان يک ديناميزم ثابت،  تنها در تنوع نيروهاى شرکت کننده و بشدت متضاد آن ديده نميشود. بلکه در فرداى اجلاس گ ٨ بيربطى اين جنبش به اعتراض هر روزه طبقاتى و نقد سوسياليستى و کمونيستى سرمايه دارى خود را عريان ميکند.

در مقابل اجلاس سران دول سرمايه دارى، جاى طبقه کارگر سوسياليست و نقد کوبنده مارکسيستى سرمايه دارى خالى است. وقتى اين نقد و اعتراض اجتماعى و طبقاتى نمايندگى نشود، جاى آنرا نقد ناسيوناليسم چپ و ضد يانکى با نيروى اجتماعى اقشار ناراضى طبقات ميانى ميگيرد. اين جنبش عليرغم دردسرى که براى دولتها و پليس و نهادهاى امنيتى و سرکوبشان فراهم ميکند، در پيشرفت و استحکام نقد سوسياليستى طبقه کارگر ابدا نقشى ايفا نميکند. جنبشى است از انسانهاى عمدتا شريف و معترض با افقى محدود و ارتجاعى. تنها خاصيتى که اين جنبش دارد اينست که شهروند مرعوب دمکراسى و تلرانس ميبيند که حق و آزادى فردى و اجتماعى در جامعه غربى تاچه حد پوک است و چگونه ميتواند يک شبه پاى منافع اجلاس تروريستها قربانى شود.

پرولتارياى جامعه غربى مکانيزم و روش مبارزه خود را دارد و هر زمان که اين نيرو تکانى راديکال بخود بدهد، يک شبه اين جنبشها را منقرض ميکند. در دنيائى که سرمايه در سلول سلول آن حکم ميراند، نه ناسيوناليسم بلکه انترناسيوناليسم کارگرى و کمونيسم مارکسيستى پاسخ عينى و واقعى است. اين پرچم بايد جائى پيروز شود تا الگوى جهانى خود را نيز بدست دهد. تا آنروز طبقه کارگر و سوسياليسم کارگرى در کشورهاى غربى بايد براى ايجاد احزاب کمونيست کارگرى خود تلاش کند. يک پيش شرط پيشروى در اين امر نقد همه جانبه پرچمهاى غير کارگرى و ناسيوناليستى و ضد امپرياليستى و تحکيم نقد مدرن ضد کاپيتاليستى مارکسيستى است. جاى مارکس هنوز خالى است!

جمهوريخواهان و دور باطل

اخيرا جنب و جوشى مجدد در ميان رگه هاى مختلف جمهوريخواهان ايرانى شروع شده است. شايد برخى اين تحرکات را نشست هاى روتين تلقى کنند. حتى اگر به لحاظ تقويمى اين امر درست باشد، از نظر سياسى اين تحرکات حاصل فرجام نسبى يک روند در اپوزيسيون راست پرو غربى است. جمهوريخواهى اسلامى – ايرانى با تمام رگه هاى لائيک و نيمه لائيک و حتى ضد جمهورى اسلامى و ضد سلطنت آن، وقتى به تحرک مى افتد که جناح راست پرو غربى و پنتاگونيست اپوزيسيون بى افق ميشود. اگر ميبينيد که عمده ناظران و فعالين اپوزيسيون با چراغ خاموش تئوريهاى “خطر فورى جنگ” را جائى بايگانى ميکنند، اگر شاهديد که با باز شدن دور مذاکرات آمريکا و جمهورى اسلامى دورنماى حمله نظامى و جايگاه اپوزيسيون سلطنت طلب و فدراليست کور ميشود، اگر در اين ميان بنظر ميرسد که جناحهاى طرفدار سازش و مذاکره در حکومت اسلامى مکان و موقعيت بهترى پيدا ميکنند، آنگاه جمهوريخواهى ايرانى – اسلامى فعال ميشود. طبق تعريف نوبت اينها ميرسد. نبض اين خط بعنوان بخشى از جنبش ملى – اسلامى با نبض جناح متبوعشان در حکومت و عناصر لائيک و طرفدار جمهورى تمام عيار ميزند. در اين اوضاع ظاهرا سهام اينها در بازار سياست بالا ميرود و تحرک جديدشان را بايد در اين متن ديد و درک کرد.

اما اين موضوع نه جديد است و نه قرار است سهمى عايد اين خط کند. اين يک دور باطل است. اپوزيسيون راست ايران بنا به ماهيت اهداف سياسى خود و بنا به تناقض اين اهداف با منافع و مبارزه مردم ايران، جناحها و سنتهاى سياسى آن بسته به سياست آمريکا در قبال جمهورى اسلامى ميتواند اميدوار شود و يا دچار ديپرسيون سياسى گردد. فقدان يک برنامه و اصول روشن و متکى به مبارزه مردم، کل اين راست را در يک بحران مزمن سياسى قرار داده است. پاسخ اين بحران تفحص در ماهيت و سرشت ناسيوناليسم و يا جمهوريخواهى نيست. راست پرو غربى و سلطنت طلبان و همينطور جريانات قومى فدراليست زمانى ميتوانند اميدوار باشند که تنش آمريکا و جمهورى اسلامى بسمت حاد شدن بيشتر و آپشن نظامى برود. در اين فضا جمهوريخواهى نيرو از دست ميدهد. متقابلا وقتى فاز مذاکره و بند و بست و اعمال فشار براى پيش راندن جناحهاى طرفدار غرب در حکومت اسلامى در دستور است، جمهوريخواهى ايرانى – اسلامى شکوفا ميشود  و راست پرو غربى و قوم پرستان به کماى سياسى ميروند.

جمهوريخواهى ايرانى – اسلامى معضلات پايه اى ترى هم دارد. اگر راست پرو غربى ميتواند تصويرى از نظام سياسى مورد نظر خود به مردم بدهد و يا جريانى است که به هر حال در اقتصاد سياسى يک جامعه سرمايه دارى ريشه دارد، جمهوريخواهى ايرانى اسلامى فاقد آنست. جناح مرکز بورژوازى ايران همواره نقش کاتاليزور قدرتگيرى اسلام و سلطنت و تقابل با کمونيسم و کارگر را ايفا کرده است و مستقلا فاقد دورنماى سياسى روشن و قابل تعريفى در اذهان توده وسيع مردم است. اين جريان به فرض محال اگر در تعادلى در بخشى از قدرت شريک شود، تنها تخته پرشى براى به فرجام رساندن يک روند بنيادى تر سياسى است. جمهوريخواهان با تمام تفرق و پراکندگى مفرط شان هنوز در دور باطل سياسى سير ميکنند. اين خط با اصلاحاتى در برخورد با جمهورى اسلامى و يا سازش با سلطنت نميتواند از موقعيت متناقض و بى افقى تاريخى خود بيرون بيايد. بدرجه اى که به راست پرو غربى نزديک ميشوند هويت جمهوريخواهى را از دست ميدهند و متقابلا به درجه اى که شعارهاى چپ را به شکل دم بريده اخذ ميکنند جامعه را متوجه بستر اصلى چپ ميکنند. جناح چپ مرکز در ايران ريشه اجتماعى ندارد و منشا بحران اش نيز همينجاست.

 ***  

 روز 6 ژوئن نوشته ای از جلیل جلیلی، عضو مشاور کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری در سایت روزنه، به سردبیری حسن پناهی، عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری منتشر شد که هشدار دهنده و نگران کننده است. جلیل جلیلی به علی جوادی اتهام میزند که “به جمهوی اسلامی خدمت میكند” و سپس این “شغل جدید” را به وی “مبارك” میگوید!  این دیگر عبور از توهین ها و اتهامات “جدل آنلاینی” است. افتتاح قله ای جدید در توهین و اتهام پراکنی نسبت به ما است. فصل جدیدی است اما ابتدا به ساکن نیست. یک عقبگرد اجتناب ناپذیر جدل آنلاین و خط رهبری حزب کمونیست کارگری است. جای تاسف عمیق است. برای ما که بمدت ۱۵ سال در صفوف این حزب با جان و دل و در کمال افتخار و مباهات مبارزه کردیم، عمیقا تاسف آور است که این سقوط آزاد را شاهد باشیم. تمام مرزهای میان نقد سیاسی و فحاشی و اتهام توسط رهبری این حزب درنوردیده شده است. به اسم دفاع از حزب، هر نوع رفتار فرقه ای و اتهام زدنی توجیه و تشویق شده است.  احتمالا رهبری حزب حق بجانب این نوشته را نیز بهانه ای برای هجوم دیگر بدل خواهد کرد و چند صفت دیگر از نوع “جنگ سردی” و “مک کارتیسم” را بسوی ما پرتاب خواهد کرد. احتمالا گفته خواهد شد که این از ابتکارات فردی یک کادر حزب است، گفته خواهد شد که روزنه چند ساعت پس از انتشار، این مطلب را از روی سایت حذف کرد. گفته خواهد شد: “شما ضد حزبی هستید، مک کارتیستی اید، و به این حزب که تنها امید کارگران و مردم ایران است   حملات جنگ سردی میکنید.” بگذارید پاسخ را پیش از حمله بدهیم.  زمانی که بخشی از رهبری حزب در پاسخ به ارائه طرح رهبری جمعی و پلاتفرم “حزب رهبر، حزب سازمانده” از جانب ما، بسیج حمله و دفاع از “درافزوده های رهبر” میدهد، زمانی که لیدر حزب در متن این کمپین، پلنوم ۲۶ حزب را به صحنه حملات شخصی بدل میکند، فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری و بنیان گذاران آن را که در میان رهبری خود حزب بودند، مک کارتیست، ضد حزبی و نماینده بورژوازی راست خطاب میکند و درون حزب اتهامات زشت جدل آنلاین را با این استدلال که کادرها دارند از حزب شان دفاع میکنند، توجیه میکند، زمانی که رئیس دفتر سیاسی اعلام میکند که “بروید شغل شریفی برای خود پیدا کنید!” زمانی که سردبیر انترناسیونال، نشریه رسمی حزب، ما را سولژنیستین خطاب میکند و آنگاه کنگره ۶ تمام این اتهامات را تائید میکند و در خود حزب گفته میشود که جدل آنلاینی ها به کمیته مرکزی انتخاب شدند، انتظار این نوع اتهامات را از کادرهایی که دنبال خط رهبری اند باید داشت. این برخوردها پایان اجتناب ناپذیر خط جدل آنلاین است. این دگردیسی حزب کمونیست کارگری است. حزبی که در تمام طول حیاتش پرچمدار نقد آزاد، آزادی بی قید و شرط بیان و دفاع از حرمت انسان بوده است. حزبی که در هر گوشه ای که حرمت انسان و انسانیت زیر سوال رفته است، تمام قد و با قاطعیت از حرمت انسان دفاع کرده است. “دریغ از یک جو شعور” منصور حکمت را بخاطر بیاورید! این سنت ها در حال زوال اند. خط و سیاست رهبری کنونی حزب در مبارزه با فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری، حمله کورکورانه و با تمام قوا به منقدین رهبری بوده است. عملا این اصل به اصل حزبیت جدید در حزب کمونیست کارگری بدل شده است: “یا موافق رهبری هستی یا مک کارتیست!” چنین روشی برای همه ما آشنا است. پایان سیاست جدل آنلاین سر از روش های توده ایستی و مجاهدینی در میاورد. “هر که با ما نیست، بر ماست” به سیاست رهبری حزب کمونیست کارگری بدل شده است. نوشته جلیل جلیلی که ادامه منطقی خط رهبری حزب در برخورد به مخالفین و منقدین است، دارد به صراحت میگوید، اگر به رهبری حزب نقد کنی، مزدور جمهوری اسلامی هستی. آیا این روش در میان نیروهای سیاسی ایران آشنا نیست؟  باید به حزب کمونیست کارگری و کادرهای آن و همچنین به کلیه نیروهای جنبش کمونیسم کارگری هشدار داد. باید به چنین روش هایی سریعا خاتمه داد. چنین روش هایی باید در جنبش کمونیسم کارگری طرد شود. این سکتاریسم و فرقه گرایی افراطی و مجاهدین گونه باید افشاء و طرد شود.   

عملی کردن چنین توصیه ای منجر به از بین بردن یکی از آٽار تلاش منصور حکمت خواهد شد. اگر کورش مدرسی که خود را صاحب حقیقی انجمن مارکس میداند، کنترل آن را بدست میگرفت، میتوانست با مسئولیت خود دست به چنین اقدام نادرستی بزند. اما من از پذیرش توصیه از بین بردن این یادگار منصور حکمت معذورم!

کورش مدرسی میتوانست مسئولیت کنترل و اداره این سایت را تقبل کند و آن را به سایت مارکس حکمت متصل کند. میتوانست به حفظ این سایت در شکل گذشته آن اقدام کند و بدینوسیله به یک مساله مورد مشاجره در جنبش کمونیسم کارگری خاتمه دهد. اما به نظر سنتی که کورش مدرسی خود را به آن متعلق میداند اجازه چنین اقدامی را به ایشان نمیدهد. از قرار در این سنت از بین بردن یادگار منصور حکمت مجاز است اما حفظ آن اقدامی خارج از دایره اقدامات قابل قبول!؟

ذکر چند نکته در مورد اطلاعیه کورش مدرسی و نسرین جلالی ضروری است. این رفقا استدلال کرده اند که انجمن مارکس بدون هیچگونه ابهامی باید در اختیار کورش مدرسی قرار میگرفت. و این مبنای نصایح نالازم اخلاقی ایشان در اطلاعیه شان تحت عنوان “پرنسیپ یا مصلحت” است. تمام استدلالات ایشان بر این ادعا استوار است که در اساسنامه این انجمن ذکر شده است که “انجمن مارکس یک نهاد فرهنگی و غیر حزبی  و مستقل است.” ایشان بهتر میدانند که این استدلال در هیچ محکمه و مجمع منصفی بعنوان دلایل غیر قابل انکار و تردید در تعیین مالکیت حقوقی و حقیقی این انجمن پذیرفته نخواهند شد. تعیین مالکیت حقیقی و حقوقی این انجمن مساله ای فراتر از چهارچوب ذکر شده در موازین کاری انجمن است. یک انجمن میتواند به لحاظ موازین کاری “غیر حزبی و مستقل” از ضوابط سیستم حقوقی و اداری حزب تعریف شود اما در واقع بمٽابه بخشی از سرمایه سیاسی و امکانات حزبی بحساب آید! درک این مساله چندان دشوار نیست.

این مساله در زمینه سرمایه های مادی حزب نیز صادق است. آیا کورش مدرسی میپذیرد که بنگاههای انتفاعی که حزب در طول فعالیت خود بمنظور تامین مالی ایجاد کرده است، که همگی بنا به تعریف “غیر حزبی و مستقل” از حزب بودند، متعلق به کسانی هستند که در زمره موسسین این بنگاهها بودند؟ بعلاوه آیا کورش مدرسی این توصیه منصور حکمت را فراموش کرده است که بعد از “استعفاها” از حزب معتقد بود که برای چنین بنگاههایی باید یک هیات امناء حزبی تعیین کرد که تغییرو تحولات حزبی معضلی در کار این نهادها ایجاد نکند؟ این فراموشی انتخابی برای من قابل درک نیست!

آیا با توجه به این استدلالات کنترل و مالکیت این انجمن نمی بایست در اختیار حزب کمونیست کارگری قرار داشته باشد؟ متاسفانه این توصیه های منصور حکمت هیچگاه به سند مصوب تبدیل نشدند و چنین سندی موجود نیست. اگر چنین سندی موجود بود مالکیت حقوقی انجمن مارکس از نقطه نظر من باید بدون هیچگونه شک و تردیدی در اختیار “حزب کمونیست کارگری” قرار میگرفت. اما عدم موجود بودن چنین سندی جای تعابیر متفاوت را باز میگذارد و در صورت وجود چنین نا روشنی ای تنها مصالح عمومی جنبش کمونیسم کارگری میتواند راهنمای عمل باشد. از اینرو در شرایطی که “حقیقت” انکار ناپذیر (؟!) مورد نظر کورش مدرسی خود مورد مشاجره است، “مصلحت” عمومی جنبش کمونیسم کارگری تنها می بایست، مد نظر باشد. بنظر من مصالح عمومی جنبش کمونیسم کارگری حکم میکرد که این سایت پس از انشعاب به کار خود همانطور که بود ادامه میداد. متاسفانه فضای تشنج ایجاد شده در صفوف جنبش کمونیسم کارگری پس از انشعاب در حزب اجازه چنین دور اندیشی را به ما نداد. از این رو همانطور که قبلا هم اشاره کردم ” پس از بازبینی همه جانبه این مساله و نیز مناسبات میان نیروهای کمونیسم کارگری به این نتیجه رسیده ام که مستقل از دلایل حقوقی و سیاسی طرفین، مصلحت عمومی جنبش ما حکم میکرد که کنترل این سایت در اختیار کورش مدرسی قرار میگرفت.” این اقدام از نقطه نظر من کماکان اصولی ترین سیاست است.

اما با توجه به اجتناب کورش مدرسی از قبول این مسئولیت شاید راه حل اصولی دوم در مورد اداره سایت انجمن مارکس این باشد که این سایت در شکل گذشته خود (پیش از انشعاب) باز سازی و به عنوان یک یادگار منصور حکمت حفظ همچنان حفظ شود. اما در این شرایط مایل نیستم که بطور فردی سرنوشت انجمن مارکس را بدون همفکری و همگامی تعیین کنم. حل نهایی این مساله بنظرم نیازمند دخالت فکری و سیاسی فعالین جنبش کمونیسم کارگری و علاقمندان منصور حکمت است. از کلیه علاقمندان منصور حکمت دعوت میکنم در تعیین سرنوشت نهایی انجمن مارکس دخالت کنند.

  به امید قرار دادن مصالح کل جنبش کمونیسم کارگری بر فراز مصالح سازمانی. به امید مناسباتی اصولی و رفیقانه در صفوف جنبش کمونیسم کارگری! 

علی جوادی

 ۵ ژوئیه ۲۰۰۷  

سخنرانى در جلسه پرسش و پاسخ

گوتنبرک٬ ۲۶ مه ۲۰۰۷  

دوستان عزيز خوش آمديد. مايلم چند کلمه در باره حزب اتحاد کمونيسم کارگرى خدمتتان عرض کنم. براى ما کادرهائى که اين حزب را تشکيل داديم٬ بعنوان آکتورها و عناصرى از جنبش کمونيستى ايران که کم و بيش سه دهه است مشغول فعاليت کمونيستى هستيم٬ و ميخواهيم اين جنبش را به فرجامى برسانيم طبيعى است در مسيرمان با  اتفاقاتى مواجه ميشويم. شما اگر با ماشين هم در جاده اى در سفر باشيد٬ ممکن است دچار تصادف و مشکلاتى از اين نوع شويد. اما ناچاريد بازسازى کنيد و مسيرتان را ادامه دهيد تا به مقصد مورد نظرتان برسيد. از زاويه اجتماعى موضوع براى ما از اين قرار است که جنبشى مستقل از ما در جريان است٬ يک طبقه در صحنه اجتماعى در حال مبارزه است٬ مردمى  را در ابعاد ميليونى به فقر کشيدند و به بى حرمتى محکوم کردند٬ قوانين حاکم نصف جامعه را انسان حساب نميکند٬ کودکانمان در خيابان ميخوابند٬ اختناق حاکم است٬ و تمام مسائلى که همه ميدانند و لازم نيست زياد راجع به آنها توضيحى بدهيم. مهمتر اينکه براى پاسخ به اين وضعيت ضرورى است تغييرات اساسى در آن جامعه صورت بگيرد.

راست قرار نيست تغييرى در جامعه بدهد. نه راست سلطنت طلب و ناسيوناليست٬ نه راست جمهوريخواه٬ نه راست اسلامى و نيمه اسلامى. اينها نه ميخواهند و نه ميتوانند تغيير مورد نظر مردم را در آن جامعه ايجاد کنند. اگر قرار است تغييرى صورت بگيرد٬ اين دست کمونيسم را ميبوسد و کمونيسم قادر به اينکار است. بنا براين بعنوان آدمهائى که از يک انقلاب درآمدند٬ رفقايشان کموناردهاى ايران بودند٬ در اوين و گوهر دشت و کردستان و دهها صحنه جنگ نابرابر ديگر قتل عام شدند٬ و بازماندگان يک جنبش اند٬ وقتى امروز مجددا وارد صحنه تحول اجتماعى ميشوند٬ ناچارند٬ موظفند٬ جامعه ازشون ميخواد که به سوالات اون روز جواب بدهند.

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى٬ کمونيسم ايران٬ کمونيسم کارگرى اساسا براى اين بوجود آمد و منصور حکمت اين جنبش را بر اين اساس بنيان گذاشت که به اين سوالهاى اساسى جواب دهد. که آينده ما مثل امروز نباشد. که تغييرات اساسى بوجود بيايد. که ما بتوانيم فردا حرمت٬ خوشبختى٬ رفاه و آزادى داشته باشيم. که بعنوان انسان انسانى زندگى کنيم. تا به تقابل چپ و راست در جامعه برميگردد٬ که فراتر از احزاب سياسى است٬ راست و چپ امروز در جامعه به عينه در مقابل هم صف آرائى کردند. دو خرداد که يک تلاش درون حکومتى براى قالب زدن به اوضاع بود تمام شد و مضحل شد. سرکوب در اشکال مختلف تست شده اما جوابى نداده است. يعنى نتوانسته مانع اعتراض مردم شود و مردم به اشکال مختلف دارند با رژيم جنگشان را ميکنند. امروز ناسيوناليسم به صحنه آمده که پاسخى براى مردم ندارد. آمريکا و سياست رژيم چنج٬ رفراندوم٬ نافرمانى مدنى٬ جمهورى تمام عيار٬ و هر نوع پروژه راست که آوردند عملا شکست خورد. اعتراض اجتماعى جارويشان کرد و اجتماعا نقد شدند. کماکان سوال اصلى سرجايش است؛ جامعه به کدام سمت ميرود٬ تکليف جمهورى اسلامى چه خواهد شد٬ بعد از جمهورى اسلامى نسل اندر نسل مردم قرار است چگونه زندگى کنند و چه سهمى از آزادى و خوشبختى داشته باشند؟ کمونيسم و جنبش ما پاسخ به اين سوال و به فرجام رساندن اين مسئله است. در اين تقابل چپ و راست که يک معنى وسيعتر اجتماعى دارد ما بايد بتوانيم يک پاسخ صريح و پيروزمند بدهيم. پاسخ کوتاه٬ ده درصد٬ بيست درصد٬ هفتاد درصد کافى نيست. بايد يک پاسخ تمام عيار دارد. يک پاسخى داد که يا ما يا شما٬ يا ما يا طبقه حاکم٬ يا ما يا بورژوازى. وقتى ميگويم يا ما٬ منظور اين نيست که بايد بقيه از صحنه جامعه حذف شوند٬ منظور اينست که جامعه با برنامه کدام طبقه ميچرخد؟ آموزش و پرورش را کى تعيين ميکند؟ اقتصاديات جامعه به چه ترتيب پيش خواهد رفت؟  حکومت دست کيست؟ قدرت سياسى تکليفش چه خواهد شد؟ دخالت مردم در سياست و در سرنوشت خودشان و در امور جامعه چگونه تامين خواهد شد؟ اين نه دمکراسى و پارلمان برميدارد٬ نه تساهل برميدارد. يا کمونيستها پيروز ميشوند٬ مذهب را جارو ميکنند٬ ارکان تبعيض و ستم و استثمار را الغا ميکنند، حکومتى آزاد برپا ميکنند و الگوى آزادى قرن بيست و يکمى را نه فقط در ايران بلکه در خاورميانه و کل دنيا معرفى ميکنند٬ و يا شکست ميخورند و يکدوره ديگر قتل عامهاى سال شصت٬ قتل عامهاى پاريس٬ قتل عامهاى بعد از شکست انقلاب اکتبر٬ و تجربه هر سرکوبى مانند شيلى٬ آرژانتين و غيره  تکرار ميشود و آرمانهاى اين نسل هم همراه با انقلابيونش به خون کشيده ميشود. ما بعنوان عناصرى که در اين پروسه دخيل بوديم موظفيم به اين موضوع جواب روشن بدهيم. و حزب اتحاد کمونيسم کارگرى قبل از اينکه در دعواى فرقه اى و سازمانى و يا محدوديتهاى حزب کمونيست کارگرى خودش را تعريف کند٬ خودش را در متن اين دعواى اجتماعى مشخص تعريف ميکند و به اين سوال اجتماعى مشخص جواب ميدهد؛ سرنوشت جدال چپ و راست چه خواهد شد؟ جدال طبقات در ايندوره و سرنوشت کمونيسم و پيروزى کمونيسم چه خواهد شد؟ اين امر ماست.

  بنابراين براى ما امروز در اين مسير٬ اگر زمانى اتحاد مبارزان کمونيست را تشکيل داديم٬ اگر زمانى حزب کمونيست ايران را برپا کرديم٬ اگر بعد از فروپاشى ديوار برلين حزب کمونيست کارگرى را ساختيم٬ و اگر امروز حزب اتحاد کمونيسم کارگرى را تشکيل داديم، داريم يک مسير و ريل مشخصى را دنبال ميکنيم. هر بار ممکن است موانع اين راه ما را با مشکلاتى مواجه کند و ما ناچاريم همانطور که ابتدا گفتم عليرغم صدمه خوردن بازسازى کنيم و راهمان را دنبال کنيم. ما ميخواهيم سنگرهائى را بکوبيم و يک حزب سياسى تمام عيار بسازيم که قادر باشد و ظرفيتش را داشته باشد که نيروى کافى براى پيروزى بسيج کند. ميخواهيم حزبى بسازيم که هر کسى که ميگويد من اين وضعيت را نميخواهم و از اين وضعيت بيزارم و همين امروز ميخواهم به جنگ اين اوضاع بروم٬ اين حزب جائى براى اين افراد باشد و ظرفيتش را داشته باشد که اين نيروهاى وسيع را سازمان دهد. اگر کسى آمد و مقدارى کج و کوله حرف زد يا به رهبرى انتقاد کرد٬ اگر گفت رهبرى اشتباه ميکند و يا فلان تاکتيک اشتباه است٬ مجبور نباشد که انشعاب کند. يک حزب سياسى ميخواهيم بسازيم که به تمام معنا سياسى باشد٬ حزبى باشد براى طبقه٬ حزبى باشد براى سوسياليستهاى طبقه کارگر٬ حزبى باشد براى رهبران کارگرى٬ حزبى باشد براى رهبران جنبش آزادى زن٬ حزبى باشد براى نسل جديد که هيچى را قبول ندارد؛ نه دين را قبول دارد نه سنت و اخلاقيات قديم و نه همه ارزشهاى سه نسل قبل را. ميخواهد طور ديگرى زندگى کند و حق دارد که آنطور که ميخواهد زندگى کند. امروز در ايران اين حزب سياسى وجود ندارد. حزب کمونيست کارگرى در اين مسير پيشرفتهاى زيادى کرد٬ جلو آمد٬ اما محدوديتهايش بويژه بعد از درگذشت منصور حکمت اجازه نداد که اين مسير را کاملا طى کند. اگر منصور حکمت زنده بود شايد امروز جمهورى اسلامى سرکار نبود. در سياست نميتوان پيشگوئى کرد٬ اما ترديدى نيست اگر منصور حکمت زنده بود يا امروز جمهورى اسلامى نبود و يا اگر هم بود کمونيسم يک نيروى عظيمى بود که در دنيا روزنامه ها و تريبونهاى معتبر راجع به آن حرف ميزدند. منتها ما اين ضربه را خورديم و اين جنبش ناچار است راهش را ادامه دهد. ما دچار معضلاتى شديم. انشعاب داديم. مسائلى پيش آمدند٬ مسائل محدودى که ميتوانست در چهارچوب يک حزب سياسى قابل حل باشند. اما متاسفانه بقاياى نگرش فرقه اى٬ بقاياى نگرش ايدئولوژيک٬ بقاياى سنتى غير اجتماعى که هنوز قادر نشده به يک حزب سياسى تمام عيار متحول شود٬ مانع شد. همان حزبى که منصور حکمت ميخواست بسازد٬ حزبى که قرار بود ميليونى شود٬ حزبى که قرار بود بسازيم تا تمام پيروزى را بدست آوريم٬ حزبى اگر نتوانست تمام قدرت را هم بگيرد نيروئى غير قابل حذف باشد و بتواند بعد ده سال جنگ قدرت کارگرى را يک کاسه کند٬ ما اون حزب را هنوز نساختيم. و مادام که چنين حزبى نساختيم ما در مسيرمان با اينگونه مشکلات مواجه ميشويم. ما ميخواهيم اين حزب را بسازيم و لطمات تاکنونى را بازسازى کنيم. 

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى ميخواهد يک پرونده ديگر را هم ببندد. از يک تاريخ و فرهنگ رايج تماما گسست کند. اگر دقت کنيد هم چپ و هم راست در ايران در مسير خود همواره تکه پاره شده است. ناسيوناليسم در ايران هزار فرقه است٬ جمهوريخواهى ايرانى به همين ترتيب. اساسا بورژوازى در ايران سنت تحزب قوى ندارد. تاريخا نداشته است. تنها استثنا حزب توده است که در يک دوره کوتاه  و آنهم در شرايط دوفاکتو توانست نيروئى جمع کند٬ ولى سنت تحزب سياسى قوى و معرفه در ايران نداشتيم. سنت تحزب کلا در ايران ضعيف است. کمونيسم در اين زمينه پيشرفتهائى کرده منتها هنوز نتوانسته سنتى را بدست بدهد که جامعه نگاه کند و بگويد اين يک سنت جديد و مدرن و باز است که ميشود با آن رفت٬ عضوش شد٬ با آن کار کرد، و نسل اندر نسل و هر کسى که دردى دارد از صفر شروع نکند. ما هميشه از سطح مانوفاکتور شروع کرديم و خواستيم يک ماشين عظيم٬ يک قطار عظيم بسازيم. در نتيجه بايد اين حزب را در ايران ساخت تا پيروزى ممکن شود. جنگ اسلحه نياز دارد٬ در جنگ بايد پيروز شد و صرفا با شعار و فراخوان و تبليغات نميتوان پيروز شد. به نظر من تبليغات لازم است٬ اما تبليغاتى که جامعه را تکان دهد٬ انسانها را به حرکت درآورد٬ حرکت و اميد ايجاد کند. با اينحال و بالاخره شما باشد جائى را بگيريد. بايد نيروهاى معينى را شکست دهيد٬ بايد قدرتى را پائين بکشيد. و اين نيروى سياسى منسجم و قوى را ميخواهد که چنين حزبى را داشته باشد. ما ميخواهيم اين حزب را بسازيم. اما تاکنون و در سنت تحزب در ايران، چه چپ و چه راست، اين امر به فرجام  نرسيده، سنتى بجا گذاشته نشده و آنچه حاصل شده نفرت از همديگر است. مصدقى از نيمه مصدقى نفرت دارد٬ سلطنت طلب از مصدقى و ليبرال نفرت دارد٬ جمهوريخواه از سلطنت طلب نفرت دارد٬ و داستان به همين ترتيب ادامه دارد. در درون چپ و کمونيستها هم وضعيت همين است. تا به اردوى کارگر و کمونيسم مربوط است، حزب اتحاد کمونيسم کارگرى ميگويد اين بازى تمام شد. اين دور باطل بايد خاتمه پيدا کند. منفعت جنبش ما٬ منفعت آزادى و برابرى٬ منفعت مردم٬ مردم به معنى توده وسيعى که اين بساط را نميخواهند٬ از همه چيز و از جمله از عقايد فرقه اى شما مهمتر است. منفعت جنبش ما به علقه هاى شما٬ به حساسيت هاى شما و به اختلاف تاکتيکى شما ارجح تر است. ما موظفيم حزبى را بسازيم که کل نيروهاى ذينفع در اين جنبش را بسيج کند. ما بايد اين حزب را عليرغم تمام موانع سر راهمان بسازيم و کل اين نيروها را مانند يک گلوله آتشين متحد و به دل اين مهلکه ببريم که بشود شانس پيروزى را ديد و پيروزى را تضمين کرد. اگر مردم ببينند٬ اگر طبقه کارگر ببيند که نيروئى هست که دورنماى پيروزى را نشان ميدهد٬ بنظر من پيروزى ما احتمالش بالا ميرود. اما اگر اين نباشد٬ ارتجاع سرجايش است و حکومت ميکند. جمهورى اسلامى هم اگر نتواند خودش را سرپا نگهدارد٬ ترکيبى از حکومت با آمريکا سازش ميکند يا بساطى مانند عراق را درست ميکنند و چند نسل ديگر مردم هم نابود ميشود.

بنابراين اتحاد کمونيسم کارگرى ميخواهد اين راه را برود. ما به موانع سر راهمان آشنا هستيم. ابدا توهم نداريم. ما ميدانيم که هنوز بقاياى سنتهاى قديمى٬ سنت چپ راديکال٬ سنت سوسياليسم غير کارگرى٬ سنتهاى فرقه اى و ايدئولوژيک تمام تلاششان را ميکنند تا هر حرکت مثبتى را با موجى از تبليغات منفى عقب برانند. متاسفانه ما ناچار شديم يک قدم فاصله بگيريم که اجازه ندهيم ديوار نفرت در مقابلمان بالا برود و اين مسير را ساده تر طى کنيم. ما ميخواهيم اين سنگرها را بکوبيم٬ ما ميخواهيم از حقيقت دفاع کنيم٬ ما ميخواهيم اين کمونيسم را در قالب يک حزب سياسى توده اى کنيم و ميخواهيم روى راديکاليسم و کمونيسم منصور حکمت توده اى کنيم. و اين کار ما را سخت ميکند. تجربه تاکنونى اينست که هر کسى که ميخواهد بزرگ شود ميرود سازش ميکند و هر کسى که ميخواهد عقايدش را حفظ کند فرقه اى بودن را ترجيح ميدهد. حزب اتحاد کمونيسم کارگرى ميخواهد يک جريان راديکال و کمونيست و توده اى باشد. ما در تقابل چپ و راست اين سوال را در مقابل خود گذاشتيم و ميخواهيم  پيروز شويم. ما در کنفرانس کادرها گفتيم که نميخواهيم فقط حزبى باشيم که صرفا نشريه منتشر ميکند٬ تبليغات ميکند٬ و قصدش اينست که حزبى در جوار احزاب ديگر باشد. اين براى ما نسخه شکست است. ما يا به بستر اصلى کمونيسم ايران همراه با ديگر نيروهاى مارکسيست و کمونيست کارگرى٬ همراه با جنبش کارگرى و طيف راديکال سوسياليست طبقه کارگر٬ همراه با رهبران راديکال جنبشهاى اعتراضى تبديل ميشويم و يا اينکه کار ما به جائى نميرسد. و من فکر ميکنم اگر هر کمونيستى اينطور فکر نميکند دارد اشتباه بسيار بزرگى را مرتکب ميشود. ما با علم و آگاهى به موانعى که سر راهمون هست٬ ميخواهيم اين مسير را برويم. ميخواهيم اين سنگرها را بکوبيم و اين سنت تحزب کمونيستى مدرن را تثبيت کنيم. ما ميخواهيم يکدوره را در فرهنگ چپ و تحزب سياسى فرقه اى در ايران ببنديم و دوره جديدى را آغاز کنيم. همين ابتداى حرکت ما و بعد از چند روز از اعلام موجوديت ما٬ نشانه هاى اميدوار کننده اى را در عراق٬ در دانشگاها٬ در جنبش کارگرى و غيره ديديم. اخبارى که به ما رسيده و درجه رو آورى به ما  و استقبال و حمايت از حرکت ما در همين روزهاى اول نشان ميدهد که کمونيسم چه ظرفيت عظيمى در جامعه ايران دارد. شخصا به اين حرکت خوش بين ام. منتها مارکسيستها و کمونيستها نه طالع بين هستند و نه ميتوانند صرفا حرکتشان را براساس خوش بينى و بدبينى استوار کنند. همه چيز در گرو اينست که ما چه ميکنيم. هدف ما روشن است. آنچه ميخواهيم روشن است. کار ما اين است که سياست درست اتخاد کنيم٬ پراتيک کنيم٬ و در پروسه عمل اثبات کنيم که حق با ما بود و مواضع ما درست بود. وگرنه کسى اگر صرفا بگويد بحث من درست است يا بحث شما نادرست است، خب خودش ميداند مبارکش باشد٬ هنوز چيزى را نگفته است. اگر کسى نتواند به مسائل واقعى و سوالات روز اين جنبش پاسخ دهد٬ معلوم ميشود که سياست اش هم غلط بوده است يا اگر هم درست بوده نتوانسته عملى اش کند.

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى مصمم است که اين پراتيک  کمونيستى را سازمان دهد و دعوت من از شما اينست که به اين جنبش بپيونديد. ما يک منفعت بيشتر نداريم؛ نهايتا اينست که بشريم٬ ميخواهيم حرمت انسانى داشته باشيم و آزاد باشيم٬ و اين را کمونيسم ميتواند متحقق کند. فقط کمونيسم و فقط کمونيسم کارگرى توان تحقق اين هدف را دارد. اين کمونيسم به يک حزب سياسى جدى نياز دارد و اين حزب را بايد ساخت٬ بايد در ساختنش شريک و سهيم شد٬ و براى پيروزى تمام عيار کمونيسم در تقابل چپ و راست تلاش کرد. اگر اينکار را نکنيم طبعا صحنه را به ديگران واگذار کرديم و در به همان پاشنه اى خواهد چرخيد که تاکنون بوده است. اما تمام تلاش تاکنونى زندگى بشرى٬ مبارزه طبقاتى و احزاب سياسى اين بوده که بويژه در دوره هاى بحرانى٬ در دوره هاى انقلابى٬ در دوره هائى که سوالات اصلى جامعه و از جمله قدرت سياسى تعيين تکليف ميشود٬ بايد براى تغيير تلاش کرد. و اگر بتوانيم موفق به ايجاد اين تحول شويم٬ آنگاه شاهد تغييرات بزرگ در زندگى ميليونها انسان و در ابعاد بزرگ و نه فقط در ايران و منطقه٬ بلکه الگوئى را در مقابل دنيا قرار خواهيم داد. ما ميخواهيم يک کار پرشکوه را انجام دهيم و از همه شما دعوت ميکنم که در اين تلاش پر شکوه با ما سهيم شويد.

  خيلى متشکرم! 

به همه شما خوش آمد میگویم و تشکر میکنم که در جلسه معرفی حزب اتحاد کمونیسم کارگری شرکت کردید. این یک جلسه پرسش و پاسخ با سیاوش دانشور علی جوادی و خود من در رابطه با تشکیل حزب اتحاد کمونیسم کارگری است که روز دوشنبه 21 می 2007 برابر با 31 اردیبهشت اعلام موجودیت کرد. 

برای دوستان عزیزی که ممکن است بیانیه اعلام موجودیت حزب را نخوانده باشند من اینجا اول بیانیه را برای آشنایی دوستان میخوانم و بعد از آن صحبت کوتاهی در توضیح آن خواهم داشت. سپس علی جوادی وسیاوش دانشور صحبت کوتاهی خواهند کرد و پس از آن وقت پرسش و پاسخ میرسد و شما میتوانید سوالاتتان را مطرح کنید. امیدوارم که طی این جلسه شما بتوانید با حزب اتحاد کمونیسم کارگری و با اهداف آن آشنا شوید.

****

 حالا که بیانیه را شنیدید و تا حدودی با این حزب آشنا شدید، میخواهم یک توضیح کوتاهی در مورد این حزب و جایگاه آن بدهم.

همه دوستان حتما با حزب کمونیست کارگری آشنا هستند. حزب کمونیست کارگری  در سال1991 تقریبا 16 سال پیش توسط  منصور حکمت تاسیس شد و ما هر سه نفر و دوستان دیگر موسس حزب اتحاد کمونیسم کارگری از ابتدا با حزب کمونیست کارگری فعالیت داشتیم و بعضا از همان ابتدا در رهبری آن بودیم. اما متاسفانه اکنون به دلیل اختلافاتی از این حزب جدا شده ایم. البته ممکن است در جریان باشید که ابتدا تلاش کردیم با تشکیل فراکسیون و فعالیت در چهارچوب آن کماکان در درون حزب به فعالیت خود ادامه دهیم اما بدلیل مسائل و موانعی که از جانب رهبری حزب بوجود آمد، عملا امکان فعالیت با حزب کمونیست کارگری از ما سلب شد  و تصمیم گرفتیم که حزب اتحاد کمونیسم کارگری را تشکیل دهیم و در چهارچوب این حزب به  فعالیت خود ادامه دهیم. حتما این سوال برای شما پیش خواهد آمد که چرا “اتحاد کمونیسم کارگری.” این به نظر من این آن نکته ای است که ما بر آن تاکید داریم و جوهر اصلی حرکت ما را تشکیل میدهد. توضیح میدهم.

بعد از مرگ منصور حکمت پراکندگی و انشقاقی درون حزب کمونیست کارگری و عموما در بین رهبری آن پیش آمد که به یک انشعاب در سال 2004  و اکنون این جدایی انجامید. ما تلاش خواهیم کرد که صفوف جنبش کمونیسم کارگری را متحد کنیم. در میان ما، حزب کمونیست کارگری و حزب حکمتیست که در سال 2004 از حزب کمونیست کارگری انشعاب کرد تشابهات بسیاری وجود دارد. برنامه هر سه حزب برنامه یک دنیای بهتر است که توسط منصور حکمت تدوین و در کنگره اول حزب کمونیست کارگری تصویب شده است. بسیاری ازسیاست ها و مصوبات حزب کمونیست کارگری، فرضا کلیه سیاستها و مصوبات حزب تا پلنوم 14 رسما مورد قبول هر سه حزب است. باید خاطر نشان کنم که برای ما دامنه این اتحاد از سه حزب موجود در جنبش کمونیسم کارگری فراتر میرود. جنبش کمونیسم کارگری بسیار وسیع تر از این سه حزب است.

درون جامعه ایران جنبش کمونیسم کارگری یک جنبش بسیار قوی و گسترده است، چه درون جنبش کارگری، چه درمیان جوانان، چه درمیان زنان و جنبشهای اجتماعی مختلفی که وجود دارد، مانند جنبش خلاصی فرهنگی که جوانان پرچم آن را بلند کرده اند و هم اکنون شاهد جدال جمهوری اسلامی با آنها و این جنبش هستیم. شاهدیم که چگونه جمهوری اسلامی در خیابانها وحشیانه به زنان و جوانان حمله میکند، بخاطر حجاب، بخاطر آپارتاید جنسی و جنبش معینی در مقابل این یورش مقاومت میکند، جنبش آزادی زن و جنبش خلاصی فرهنگی، جنبش هایی که میخواهند تمام قید و بندهای مذهب اسلام و سنتهای عقب مانده را از میان ببرند. جنبش سکولاریستی و جنبش آزادیخواهانه ای که در ایران وجود دارد و همچنین جنبش دانشجویی، اینها جنبش هایی هستند که با جمهوری اسلامی و مذهب در جنگ اند. جنبش کمونیسم کارگری درون تمام این جنبشها حضور گسترده ای دارد. این نکته را باید توجه داشت که لزوما تمام افراد و عناصری که به جنبش کمونیسم کارگری خود را متعلق میدانند و کمونیسم کارگری منصور حکمت را دنبال میکنند به احزاب موجود تعلق ندارند و در ارتباط نزدیک و تنگاتنگ با احزاب موجود نیستند. عناصر منفرد و محافل بسیاری درون جنبش های اجتماعی مختلف موجود است که بخشی از جنبش کمونیسم کارگری اند و مستقلا فعالیت میکنند.  

تلاش ما به عنوان حزب اتحاد کمونیسم کارگری این است که بتوانیم ملزوماتی را فراهم کنیم که یک اتحاد گسترده بین تمام این گرایشها و این جریانات بوجود آید. به نظر ما برای اینکه جامعه ایران بتواند جمهوری اسلامی ایران را بزیر بکشد و بتواند بر ویرانه های جمهوری اسلامی یک جامعه آزاد، یک جامعه مرفه، خوشبخت و سعادتمند بنا کند، جامعه ای که در آن آزادی هست، برابری هست، زن و مرد با هم برابرند، بخاطر ملیت، بخاطر نژاد علیه احدی تبعیض وجود ندارد، استسمار نیست، فقر نیست، مردم به تنفروشی مجبور نمی شوند، به اعتیاد در نمی غلطند و نا امیدی و استیصال جایی در آن ندارد، برای ایجاد چنین جامعه ای لازم است که کمونیسم کارگری متحد شود و خود را مجهز کند. کمونیسم کارگری یک رسالت بزرگ بدوش دارد و یک فعالیت هرکولی باید انجام دهد تا بتواند این وظیفه را پیش ببرد.

با وجود این پراکندگی و این انشقاقی که متاسفانه پس ازمرگ  منصور حکمت در صفوف جنبش کمونیسم کارگری شاهدیم، این امر بسیار دشوار و شاید حتی غیر عملی بنظر برسد. اما این یک امر ضروری و حیاتی است و ما تلاش خود را بر دستیابی به این هدف متمرکز میکنیم. ما مصریم که این اتحاد را بوجود بیاوریم. تلاش خواهیم کرد گرایشات چپ سنتی که در این صفوف و بویژه در دو حزب موجود وجود دارد را حاشیه ای کنیم. گرایشات فرقه ای که هیچ قرابتی با کمونیسم منصور حکمت ندارد و اکنون به یک مانع بزرگ در مقابل اتحاد تبدیل شده است را باید کاملا کنار زد. به همین خاطر ما تاکید داریم که ما حزبی در مقابل هیچکدام از احزاب کمونیسم کارگری موجود نیستیم. تلاش ما این است که با ایجاد فضای رفاقت، همبستگی، نزدیکی و کار و فعالیت مشترک بین این احزاب به سمت این اتحاد حرکت کنیم. میخواهیم فضای غیررفیقانه،  ناسالم و فرقه ای که طی این دو سال گذشته در این جنبش و میان این دو حزب بوجود آمده است، فضایی که واقعا شایسته کمونیسم کارگری منصور حکمت نیست را زائل کنیم. کاملا بر این امر آگاهیم که این یک تلاش سخت و متمرکز را طلب میکند. کار ساده ای نیست. خنثی کردن و یا حاشیه ای کردن تمایلات و گرایشات  چپ سنتی و فرقه ای در حال حاضر یک تلاش هرکولی را طلب میکند. منصور حکمت در تمام طول فعالیت کمونیستی اش همواره با این گرایشات مبارزه کرد و موفق شد که در بسیاری عرصه ها این گرایش را حاشیه ای کند، ولی بازمانده های آن اکنون درون هر دو حزب دست بالا پیدا کرده است. ما میکوشیم که این فعالیت را ادامه دهیم.

  ما با تمام قوا تلاش میکنیم این اتحاد و نزدیکی را بوجود بیاوریم. جامعه ایران به این اتحاد و نزدیکی نیاز دارد. به این نیاز دارد که کمونیسم کارگری زیر یک پرچم متحد فعالیت کند. جامعه ایران به این نیاز دارد که چپ، این  قطب مبشر آزادی و برابری را متحد ببیند. مبارزه برای سوسیالیسم، برای ایجاد یک دنیای بهتر، برای شکست دادن جمهوری اسلامی و سرمایه داری مبارزه ای سخت و دشوار است. اما اکنون که در جامعه ایران روزنه ای بسوی چنین جامعه ای گشوده شده است، ما باید با تمام قوا، تمرکز و هوشیاری برای دستیابی به این آرزوی دیرینه ای بشریت، مبارزه کنیم. باید هوشیارانه کلیه موانع را از پیش پا برداریم. انشقاق و پراکندگی در میان صفوف مان، درون جنبشی که معطوف به این هدف است، اولین مانعی است که باید از پیش پا برداشته شود. با صفوف پراکنده نمیتوان به موفقیت مبارزه برای چنین هدف عظیم و دشواری امیدوار بود. در شرایطی که صفوف ما متحد بود و در چهارچوب یک حزب متحد و محکم و تحت  یک رهبری روشن و منسجم  مبارزه  میکردیم، منصور حکمت آن چنان بر دشواری راه تاکید میکرد و از تلاش هرکولی سخن میگفت، در شرایط این پراکندگی و عدم انسجام کاملا روشن است که چه مسیر پر سنگلاخی در انتظار ماست. ایجاد اتحاد و انسجام درون صفوف کمونیسم کارگری یک امر ضروری و حیاتی و یکی از پیش شرط های پیروزی است و حزب اتحاد کمونیسم کارگری با آگاهی کامل بر این ضرورت با تمام قوا برای دستیابی به آن مبارزه میکند. تلاش برای ایجاد اتحاد و انسجام یک مبارزه مجزا نیست. ما بعنوان یک حزب سیاسی،  برای پیاده کردن برنامه یک دنیای بهتر، برای سازماندهی مبارزه مردم، برای سازماندهی جنبش سرنگونی، برای اینکه بتوانیم جمهوری اسلامی را بزیر بکشیم و یک جامعه آزاد و برابر و سعادتمند  بسازیم، مبارزه میکنیم. مبارزه برای اتحاد صفوف کمونیسم کارگری بخشی از این تلاش همه جانبه و گسترده است.     

من هم بنوبه خودم تبریک میگویم به همه عزیزان که در این جلسه پرسش و پاسخ شرکت کردند و دوست دارم که نگاه و روایت خودم را نسبت به ایجاد و ضرورت حزب اتحاد کمونیسم کارگری بگویم.  

ما حزب اتحاد کمونیسم کارگری را در شرایطی ایجاد میکنیم که جامعه در حال غلیان سیاسی هست. به تکان در آمده است. و هر روز که به اخبار گوش میکنیم، می بینیم که اعتراضات جامعه گسترش بیشتری یافته است. اعتراضات کارگری متعدد، اعتراض معلمان، اعتراض دانشجویان، و اعتراض و سرپیچی جوانان را داریم. در یک نگاه می بینیم که این جامعه ای است که در حال تکان خوردن است. وضعیت موجود را تحمل نمیکند و می خواهد آن را دگرگون کند. جامعه ای است که رژیم جمهوری اسلامی علیرغم بگیر و ببندها، علیرغم لشکر اوباش اسلامی که به خیابان ها آورده نتوانسته است مقاومت جامعه را درهم بشکند. و هر روز در جائی اعتراضی دامن جمهوری اسلامی را می گیرد. ما در این شرایط حزب اتحاد کمونیسم کارگری را بوجود آوردیم و من دوست دارم بعضاً نگاه کوتاهی به مختصات این حزب داشته باشم.

  این حزب را شاید در نگاه اولیه، کسانیکه از نزدیک به آن نگاه می کنند، حاصل کشمکش ها و جدال های درونی حزب کمونیسم کارگری ایران بدانند و شاید اینگونه بر خورد کنند. شاید این یک جنبه بینش به حزب جدید باشد اما به نظرم تمام قضیه و فلسفه وجودی حزب را منعکس نمی کند و یا تصویر واقع گرایانه ای از آنچه صورت گرفته و از حزبی که در حال شکل گیری است را بیان نمی کند.  اگر کمی از جدال هایی که بین احزاب سیاسی و در اینجا مشخصاً در حزب کمونیست کارگری وجود داشته است فاصله بگیریم و بخواهیم مختصات این حزب جدیدی را که ایجاد شده، آنطوری که حداقل برای ما کسانیکه در گیر این جدال بودیم، بیان کنیم باید گفت: ما داریم حزبی را ایجاد می کنیم که حزب انقلاب کارگری است. حزب سازمانده انقلاب کارگری است و مدعی چنین امری است. ما در درجه اول میخواهیم یک حزب ایجاد کنیم، نه سازمان، نه گروه، نه کمیته، بلکه یک حزب سیاسی مدعی. حزب سیاسی مدعی قدرت سیاسی ولی نه هر حزب سیاسی مدعی قدرت سیاسی که به اصطلاح به طرق متفاوتی بخواهد قدرت سیاسی را بگیرد. حزب سیاسی یک انقلاب کارگری، حزب سازمان دهندگان یک انقلاب کارگری در این جامعه و در این شرایط کنونی و برای پاسخ گوئی به معضلاتی که جامعه و مردم با آن دست به گریبانند، در متن یک برآمد سیاسی.  بنظرم اگر بخواهیم تعریف واقعی از حزب اتحاد کمونیسم کارگری بدست دهیم باید بگوئیم حزبی هستیم که برای بیان مختصات آن باید از آینده آن شروع کنیم نه از گذشته اش. نه الزاماً از اینکه از کجا آمده بلکه از اینکه به کجا می خواهد برود و چه میخواهد باشد. ما میخواهیم حزبی باشیم تاثیر گذار در اوضاع کنونی. ما میخواهیم حزبی باشیم دخالت گر در سرنوشت سیاسی جامعه. ما حزبی هستیم مدعی تصرف قدرت سیاسی. حزبی هستیم که می خواهیم سازمانده باشیم. میخواهیم رهبر اعتراضات کنونی باشیم. ما حزبی هستیم که میخواهیم از ابتدای شکل گیری و نطفه بندیش آن چیزی باشیم که میخواهیم باشیم. میگویند بچه شیر از بچگی شیر است، ابتدا گربه نیست که بزرگ شود و بعد شیر شود. ما میخواهیم مختصات آن حزبی را که چند روز پیش اعلام کردیم از ابتدا در خود داشته باشیم. میخواهیم اندام و جوارحش اینگونه شکل بگیرد و ساخته شود.  

ما حزبی هستیم که میخواهیم آن آرمان دیرینه توده های مردم را به طور مشخص در شرایط کنونی در جامعه ایران پاسخگو باشیم. نمیخواهیم سرنوشت جامعه ایران را احزاب سنتی، چه در سنت اسلام سیاسی، چه در سنت بخش های مختلف ناسیونالیستی تعیین کنند و رقم بزنند. ما میخواهیم این جهان را، این جامعه کنونی را از تاریخ گذشته اش قطع کنیم. ما میخواهیم یک گسست تاریخی را به وجود بیاوریم که آینده جامعه را از گذشته اش مجزا کند. بطوریکه آینده ادامه گذشته نباشد. آینده متفاوت باشد و اگر بتوانیم آینده یک دنیای بهتر را، دنیائی که در آن خوشبختی، انسانیت، و رفاه سهم همگان است، ایجاد کنیم. جامعه ای که سهم همه انسانهایی است که به این جهان چشم باز میکنند، سهم زنی است که خود را انسان برابر می بیند، سهم سالمندی است که قرار نیست دور انداخته بشود چون به اصطلاح توان کار کردن را از دست داده است. سهم کودکی است که حتی اگر زبان ندارد که خواست خود را بیان کند جامعه خواست او را متحقق می کند و حقش را برسمیت میشناسد.

ما می خواهیم چنین حزبی را پایه گذاری کنیم. و به این اعتبار اگرکسی بپرسد که شما چه حزبی هستید؟ از کجا آمده اید؟ می گوییم می خواهیم چنین حزبی باشیم. می خواهیم این حزب را سازمان بدهیم و امروزه این حزب را فقط اعلام کرده ایم.

شاید بگویند تفاوتهایتان چیست؟ چه تفاوتهایی با حزبی دارید که در راس آن بودید ولیکن از آن اعلام جدایی کردید؟ به نظر من ما آن رگه ای در درون جنبش کمونیسم کارگری و در درون سنت کمونیسم کارگری هستیم که معتقدیم، عمیقاً معتقدیم، که کمونیسم معاصر در شرایط کنونی تننها میتواند با پرچم کمونیستی منصور حکمت به پیروزی برسد. کمونیست های دیگر همیشه در تاریخ کمونیسم وجود داشته اند. رگه های مختلف کمونیستی همواره وجود داشته اند. همه شما که با تاریخ کمونیسم آشنا هستید می دانید که این سنتهای متفاوت چیست. از دوران مارکس گرفته تا به امروز ما شاهد شکل گیری رگه های مختلف و چهره های مختلف در تحزب کمونیستی یا سنت کمونیستی بوده ایم. از مائوئیسم گرفته تا لنینیسم. از سنت تروتسکیسم گرفته تا سنت ارو کمونیسم. اما ما متعلق به سنتی هستیم که میخواهد در درون اعتراض  ضد سرمایه داری کارگر حرکت خودش به جلو را شکل دهد. ما آن رگه ای هستیم که میخواهد پیروزی کمونیسم و تامین ملزومات پیروزی کمونیسم را متحقق کند. ما آن رگه ای هستیم که معتقد است منصور حکمت متفکر تئوریسین و پرچم دار و رهبر این جنبش سیاسی عظیم است. جنبشی که توانسته هر چه بیشتر بیان خواست های واقعی مردم باشد. و هر چه که به اعتراضات مردم و جامعه نگاه می کنیم، و هر چقدر که این اعتراضات توازن قوای سیاسی را عوض میکند، میبینیم که بیان نزدیکتری به خواست های واقعی ای که ما در برنامه یک دنیای بهتر بیان کردیم و پرچمش را منصور حکمت در دست داشت، روشنتر بیان کند. ما آن رگه هستیم و نه تنها رگه ای هستیم که این پرچم را در دست دارد. ما می خواهیم حزب اعتراض کارگر سوسیالیستی باشیم که صداش در تحولات جامعه در دوران های گذشته بیان نشده و نمایندگی نشده است. ما میخواهیم حزبی باشیم که نه فقط صدای اعتراض کارگر سوسیالیست را بیان میکند بلکه میخواهد سازمانش بدهد، بتواند اعتراضش را رهبری کند، و قادر شود اعتراضش را به سرانجام پیروزمندی برساند.

ما آن رگه ای در جنبش کمونیسم کارگری هستیم که میخواهد در مقام رهبر و سازمانده اعتراضات مردم در جامعه ظاهر شود. تامین چنین شرایطی نیازمند ایجاد حزب جدیدی سیاسی است. حزبی که ظرف اعتراض تمام کسانی است میخواهند نسبت به وضع موجود اعتراض کنند. هر کسی که ناراضی است و نمی خواهد این وضعیت موجود را تحمل کند و نمی خواهد زندگی و آینده خودش را به احزاب تا کنونی که در سنت اسلام سیاسی یا در سنت ناسیونالیسم موجود گره بزند و دنبال ظرف دیگری میگردد که در آن متشکل شود و اعتراضش را بیان کند، باید این حزب را نزدیک به خودش بداند. این حزب  را حزب اعتراض خودش بداند. به این اعتبار اگر یکی دیگر از مشخصه های این حزب را بر بشمریم می گویم حزبی است که میخواهد از ابتدا حزب سازمانده باشد، رهبر باشد و بخواهد معضل گره ای تحول  جامعه کنونی را بر طرف کند و به آن پاسخ دهد.

جمهوری اسلامی محکوم به شکست است. محکوم به زوال و رفتنی است. اما حلقه اساسی رفتن رژیم در این است که جامعه بتواند به نیرویی اتکا بکند، به نیرویی اقتدا کند که بتواند امر رهبری مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی را تامین کند. مردم در کمین جمهوری اسلامی نشسته اند، مردم زخم خورده اند اما شکست نخورده اند. منتظر فرصتند برای تعرض. این تعرض زمانی می تواند صورت گیرد که یک حزب آماده به یراق، در دسترس، پر حضور در تمامی عرصه های سیاست و سازمانده بتواند برای آن ها بوجود بیاید، تا بتواند حلقه نهایی، این نبرد آخر را به سرانجام برساند. ما باید چنین حزبی باشیم.

شاید از ما بپرسند که آیا امکان نداشت که در درون حزب کمونیست کارگری می ماندید و همین تلاشها را دنبال میکردید؟ شما که برنامه تان با آن حزب یکی است. شما که اصول سازمانی تان با آن حزب یکی است؟ شما که بسیاری از قطعنامه ها و مصوبات آن حزب را قبول دارید و بر آن تاکید دارید؟ به نظرم پاسخ اینجاست که ما وقت زیادی برای انجام این تحولات نداشتیم. نمی توانستیم منتظر بمانیم تا در درون حزب کمونیست کارگری فضا و شرایط برای تبدیل شدن به چنین حزبی فراهم شود.  با توجه به فضایی که پس از ایجاد فراکسیون بوجود آمده بود انجام چنین پروژه ای در حزب کار بسیار مشکلی بود. بنظرم راه کوتاهتری ممکن بود. و راه کوتاه تری ممکن شد. زمانیکه برای ما مسجل شد که رهبری موجود حزب کمونیست کارگری به چنین انتقال سیاسی ای تن نمیدهد، دیگر راهی به غیر از جدایی در مقابل ما وجود نداشت.از این رو ما راه خودمان را جدا کردیم. حزب دیگری را ایجاد کردیم.

شخصا فکر میکنیم در یک جنبش اجتماعی واحد احزاب متعددی می توانند وجود داشته باشند. علیرغم اینکه پراکندگی و ایجاد حزب جدید میتواند بعضا ناگوار باشد اما ما برای این ناگواری هم راه حل مشخص خودمان را داریم. در عین حال که حزب دیگری را ایجاد می کنیم در عین حال تلاش میکنیم که بر پراکندگی صفوف جنبش کمونیسم کارگری فائق بیاییم. سعی کنیم در حد امکان اتحاد ها، همبستگی ها، نزدیکی هایی در امر مشخص مبارزاتی و در صورت امکان تلاش برای ایجاد سازمان واحد جنبش کمونیسم کارگری را شکل دهیم. و این پروژه تا زمانیکه غیر ممکن بودنش علیرغم تلاش های ما اثبات نشود از آن دست بر نخواهیم داشت. چرا که  فکر می کنیم که کمونیسم کارگری برای پیروزی در این دنیائی که کثافت از سر و رویش میریزد و نیروهای کثیف سیاسی حاکم بر سرنوشت و مقدرات مردم هستند، نیازمند افق و برنامه های عملی و سیاسی مشترک و حزب واحد است.  

به این اعتبار ما حزبی در برابر و یا در خصومت و یا در تقابل با احزاب فی الحال موجود کمونیسم کارگری  نیستیم. ما حزبی در تقابل با حزب کمونیسم کارگری حکمتیست نیستیم. ما در تقابل با حزب کمونیست کارگری ایران نیستیم. بلکه پرچم معینی، متفاوت در برخی از سیاست ها در این جنبش را، بلند کردیم اما در عین حال خواهان این هستیم که صفوف این جنبش را متمرکز کنیم. متشکل ترش کنیم. عیار و آلیاژ همبستگی سازمانی آن را بالاتر ببریم. تا بتوانیم جنبشمان را به پیروزی نزدیک تر کنیم.

ما راه پیشا روی خودمان را در شرایطی آغاز می کنیم که حزب کوچکتری  نسبت به احزاب کمونیسم کارگری حاضر هستیم. با اذعان به این مساله، اما فکر میکنیم که احزاب کوچک الزاماً کوچک نمی مانند و یا احزاب بزرگ الزاماً بزرگ نمی مانند. دوران، دوران تحولات سریع است. در این دوران، چنانچه احزابی بتوانند به معضلات گرهی و عرصه های اصلی نبرد طبقاتی پاسخ درست و اصولی دهند و ظرف مناسبی برایش فراهم کنند، می توانند به سرعت تبدیل به احزاب بزرگ شوند. از طرف دیگر احزاب بزرگتر چنانچه نتوانند به نیازهای مبارزه اجتماعی پاسخی اصولی دهند به سرعت به احزابی کوچکتر و حاشیه ای تبدیل میشوند. به نظرم اگر سیر سازمانی در میان جنبش ها را نگاه کنیم بسادگی این تغییر و تحول را بخصوص در دوران تحولات اجتماعی سریع مشاهده میکنیم. چنین مکانیسمی این امکان را برای ما که سازمانی کوچکتر یا حزبی کوچکتر از سایر احزاب جنبش کمونیسم کارگری هستیم، فراهم میکند. ما میتوانیم با پاسخ گویی و چنگ انداختن به مشغله ها و گره گاههای اصلی جامعه خودمان را تبدیل به نیروی بستر اصلی کمونیسم کارگری کنیم. این برای ما کاملا ممکن است. 

  من صحبت هایم را کوتاه میکنم. دعوتم از همه کارگران رادیکال و سوسیالیست، از همه کمونیست ها، از همه انسان های آزادیخواه، از همه انسان های برابری طلب این است که به حزب اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید. این حزبی است برای آینده! این حزبی است برای سعادت! این حزبی است برای خوشبختی. به حزب اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید!  

مدافعین این کمپین رقیق کردن و تخفیف در مبارزه علیه مذهب را به بهانه حضور در مدیای غربی توجیه میکنند. کمپین خود را به گونه ای تعریف کرده اند که بتوانند برای رسانه های رسمی با توجه به کشمکش میان صنعت مافیایی کلیسای مسیحیت و دستگاه خونین اسلام قابل هضم باشند. به بهای حضور در رسانه های رسمی غرب عملا آب در مواضع تاکنونی کمونیسم کارگری در مقابله با مذهب و پروژه “مذهب زدایی” ریخته اند. “اجتماعی شدن” و “مطرح شدن” را بعضا در چرخش به راست در مواضعشان جستجو میکنند. این یک گرایش راست در پروسه اجتماعی شدن است. تخفیف در اهداف مبارزاتی علیه مذهب یک رکن پایه ای در توجیه ضعفهای این کمپین است. برخورد هیستریک و خصمانه به منتقدین گوشه دیگری از چگونگی دفاع از ضعفهای این کمپین است.

  از سوی دیگر مخالفین این کمپین در حزب حکمتیست علیرغم طرح برخی نکات جدی انتقادی خاک بر روی یک مبارزه واقعی و جاری علیه اسلام و اسلام سیاسی، علیرغم کمبودهایش، میپاشند. برخوردشان به مساله تماما ایدئولوژیک و بعضا غیر سیاسی و غیر زمینی است. به جایگاه واقعی این کمپین در شرایط کنونی چماغ چرخانی اوباش اسلامی کم توجه اند. ضعفها و کمبودهای این کمپین را تا سطح تخطئه کلیت آن ارتقا داده اند. این برخوردها بیانگر یک “چپ روی کودکانه” در جنبش کمونیسم کارگری است.  

ملاحظات عمومی من در قبال این کمپین به قرار زیر است :

چرا دفاع ؟

جنبش ما باید از هر گونه مبارزه مترقی و سکولار علیه اسلام، از هر گونه روشنگری و بیداری علیه خرافات و جعلیات مذهب و تلاش برای رهایی انسانها از جهل و خرافه و عقب ماندگی مذهبی و مذهب زدگی دفاع کند. به این اعتبار و به میزانی که کمپین “اکس مسلم” در این راستا حرکت کند باید بدون درنگ مورد حمایت مشروط ما قرار گیرد. ما از هر حرکت واقعی ضد اسلامی و سکولار دفاع میکنیم. اما اگر حتی این کمپین را یک کمپین بورژوازی علیه اسلام و اسلام سیاسی ارزیابی میکردیم موضع ما نباید تخطئه کلیت آن بلکه فراتر رفتن از آن و نشان دادن ضعفها و محدودیتهای آن باشد. یک نقد ما به متفکرین بورژوازی این است که چرا مبارزه علیه مذهب را به کناری نهاده اند؟ چرا از مبارزه علیه مذهب اجتناب کرده و در عوض به سازش و توجیه آن پرداخته اند. اما انتقادات و ملاحظات جدی ای در زمینه این کمپین مشخص وجود دارد که دفاع ما از این کمپین را مشروط و انتقادی میکند.

ملاحظات انتقادی !

۱- ما با هر گونه تقسیم بندی انسانها به مسلمان و غیر مسلمان و یا اکس مسلمان و یا هر تقسیم بندی دیگر مذهبی و یا قومی و قبیله ای علی الاصول و بطور پایه ای مخالفیم. این تقسیم بندیها و هویتهای ناشی از آن را کاذب و دروغین و ضد هویت عام و جهانشمول انسانی میدانیم. چنین تقسیم بندیهایی آحاد جامعه را در هر حال در ارتباط با مذهب و با هویت مذهبی تعریف میکند. در این تقسیم بندی مردمی یا مذهبی اند یا مذهبی سابق اند. آن کسانی که “اکس مسلم” نیستند، ناخواسته “مسلم” تعریف میشوند و به این اعتبار نوعی مشروعیت به حاکمیت سیاسی جریانات اسلامی بر سرنوشت این مردم و این جوامع بدست میدهد که غیر کمونیستی و به نفع جریانات اسلامی است. این تقسیم بندی عملا دست جریانات اسلامی را در تحمیل هویت کٽیف اسلامی بر سرنوشت بخشهای وسیع  مردم در جوامع اسلام زده تسهیل میکند. اجازه میدهد که این جریانات حتی بر مبنای همین تقسیم بندی مردم در کشورهای “خودی” را “مسلم” و مسلمان نامگذاری کنند و برای جریانات کٽیف و آدمکش اسلامی مشروعیت سیاسی و مذهبی دست و پا کنند.

۲- بنیانگذاران این کمپین با تغییر نام این کمپین از انگلیسی به فارسی (“اکس مسلم” در انگلیسی را به “من از مذهب روی برگردانده ام”، در فارسی ترجمه کرده اند) عملا تلاش کرده اند که کمپینی را که عملا فقط رویگردانی از اسلام و نقد اسلام است را در فارسی به “رویگردانی از مذهب” علی العموم ترجمه و به جامعه معرفی کنند. این یک تحریف آشکار است. این تلاش در تحریف واقعیت را باید نقد.

۳- جنبش ما هیچگاه در جدال و کشمکش میان دستگاه مذاهب موجود نسبت به هیچ اردویی تخفیف نداده است. در جنگ میان کلیسا و مسجد، پرچم مذهب ستیزی را در مقابل جنگ مذاهب بلند کرده است. کمپین “اکس مسلم” عملا نسبت به کلیسای مسیحیت موضعی رادیکالی اعلام نکرده و نسبت به جنایات این ماشین آدمکشی و نقش آن در کنار اردوی تروریسم دولتی بعضا سکوت اختیار کرده است. این تخفیف دادن به یکی از اصلی ترین ابزارهای ایدئولوژیک و مذهبی بورژازی غرب نشانگر گوشه ای از تخفیف دادن به اردوی تروریسم دولتی توسط رهبری حزب کمونیست کارگری در شرایط حاضر است که در جنگ اسرائیل و حزب الله نیز شاهد آن بودیم. مواضع رادیکال جنبش ما در قبال پدیده شوم مذهب در قطعنامه “مذهب زدایی” بطور همه جانبه ای بیان شده است. این قطعنامه بطور همه جانبه ای مواضع کمونیسم کارگری را علیه صنعت مافیایی مذهب و اسلام بطور روشن و همه جانبه ای بیان کرده است.

۴- کمپین “اکس مسلم” یک چرخش به راست و تخفیف دادن در مواضع تاکنونی ضد مذهبی حزب کمونیست کارگری است. این کمپین گوشه ای از یک کمپین همه جانبه علیه مذهب و برای “مذهب زدایی” نیست. توجیه و بهانه مسئولین این کمپین این است که به این اعتبار میتوانند در رسانه های غربی نفوذ کرده و جا باز کنند. این جا باز کردن عملا به بهای تخفیف دادن در مبارزه علیه مذهب “رقیب” تامین میشود. این روش کلاسیک جریانات چپی است که برای اجتماعی شدن و مطرح شدن در رسانه ها دست به رقیق کردن مواضع خود میزنند. این سیاست شاید منجر به مطرح شدن در مدیای غرب شود، اما منجر به اجتماعی شدن نقد رادیکال ضد مذهب نخواهد شد و تاکنون نیز نشده است. اجتماعی شدن رادیکالیسم ضد مذهبی با نقد و فائق آمدن بر ضعفهای این کمپین و فراتر رفتن از آن تامین میشود. از قرار تئوریسنهای این کمپین بر این باورند که مذهب کٽیف اسلام را فقط پیروان سابق اسلام و مذهب مسیحیت را پیروان سابق مسیحیت میتوانند بطور موٽر نقد کنند. این تسلیم شدن به نگرشی عمیقا بورژوایی است که نقد جوانب عقب مانده و ارتجاعی سنن و فرهنگ های رایج را تنها توسط “خودیها” مجاز میداند. در این سیستم نظری هر گونه نقد فرهنگ “خودی” توسط “غیر خودیها” با شدیدترین کینه توزیها مواجه میشود. نقد جوانب ارتجاعی سنن و فرهنگ یهودیت مترادف با آنتی سمیتیسم، نقد ناسیونالیسم ملیتهای “تحت ستم” برابر با شوونیسم است. این نگرشی مبتنی بر اخلاقیات ارتجاعی نسبیت فرهنگی است.

۵- کمپین اکس مسلم با اعلام نام تعدادی بسیاری از کمونیستهای قدیمی با هویت “اکس مسلم” عملا چهره کمونیستی این افراد را خدشه دار کرده است. گویا کمیته آلمان و سوئد حزب کمونیست کارگری تغییر نام داده است و نام “اکس مسلم” را بر خود نهاده است. برای کمونیستهای کارگری باید شرم آور باشد که آنها را به عنوان “اکس مسلم” در جامعه معرفی کنند. در گذشته نه چندان دور، زمانیکه هنوز کمونیسم و رادیکالیسم خط منصور حکمت در حزب کمونیست کارگری حاشیه ای نشده بود، اگر مدیای غرب و یا هر جریان دیگری ما را به این عنوان خطاب میکرد، بارها و بارها مورد نقد جدی ما قرار میگرفت. این تلاش رهبری کنونی حزب کمونیست کارگری عملا منجر به حاشیه ای کردن هویت کمونیستی فعالین شناخته شده حزب کمونیست کارگری در مبارزه علیه اسلام و اسلام سیاسی است. گسترش این کمپین عملا منجر به تغییر هویت کمونیستی اعضای این حزب از کمونیست به “اکس مسلم” در انظار عمومی خواهد شد. این تغییر و تحول نشان گسترش گرایش سکولار در تقابل با گرایش کمونیستی در درون این حزب است. این کمپین برای پیشروی باید قادر شود که واقعا بتواند یک حرکت واقعی ضد اسلامی را سازمان دهد. عاملی برای رویگردانی و ضدیت مردم عادی با دستگاه کٽیف اسلام شود. اعلام نام تعدادی کمونیست به عنوان “اکس مسلم” دون شان جنبش کمونیسم کارگری است.

  ۶- کمپین اکس مسلم ابزار و ظرف مناسبی برای پیشبرد یک مبارزه همه جانبه علیه اسلام و اسلام سیاسی نیست. این کمپین خواسته یا ناخواسته عملا هویت گذشته اسلامی را پیش شرط فعالیت در این سازمان قلمداد میکند. مستقل از هر نیتی که مسئولین این کمپین داشته باشند، تصویر این کمپین در اذهان جامعه تصویر افراد “سابقا” مسلمان است که در یک سازمان برای مبارزه با اسلام جمع شده اند. یک سکولار، یک آتیست، یک فرد بدون هیچگونه پیشینه اسلامی نمیتواند به این کمپین به عنوان ظرفی برای مبارزه خود علیه اسلام سیاسی نگاه کند. همانگونه که هیچ “مردی” نمیتواند به “سازمان زنان” برای مبارزه علیه زن ستیزی و برابری زن و مرد بپیوندد. همانگونه که هیچ فرد غیر “سیاه پوستی” نمیتواند به سازمان “سیاهان” برای مقابله با تبعیض نژادی بپیوندد. 

در پایان

با توجه به نکات ذکر شده به نظر من موضع اصولی، تخفیف ناپذیر، زمینی و رادیکال جنبش کمونیسم کارگری در قبال این کمپین را میتوان در چهار چوب سیاست “حمایت – انتقادی” بیان کرد. ارکان این سیاست از این قرار است. ما در عین حال که از جوانب مترقی و سکولار این کمپین علیه اسلام و اسلام سیاسی دفاع میکنیم اما در عین حال محدودیتها و نواقص و ضعفهای جدی آن را خاطر نشان میکنیم. یک موضع حمایتی اما عمیقا انتقادی و رادیکال و زمینی! برای جنبش ما هر گونه پیشروی علیه اسلام زمینه پیشروی یک مبارزه همه جانبه و رادیکال علیه اسلام و کل دستگاه مافیایی مذهب را فراهم میکند. هر چقدر فضای جامعه در نقد مذهب، هر نوع مذهبی، زنده تر و همه جانبه تر باشد، زمینه های مبارزه همه جانبه علیه مذهب و برای مذهب زدایی فراهم تر است. هر چقدر توده های مردم دارای آگاهی و شناخت بیشتری در قبال ماشین جنایت و خرافه اسلام باشند، ما بهتر میتوانیم اهداف رادیکال و ریشه ای خود را در قبال مذهب و پروژه مذهب زدایی به پیش ببریم. در چنین شرایطی جنبش ما باید پرچم “مذهب زدایی” را در دست بگیرد. این پرچم رادیکال، عمیقا انسانی و همه جانبه است.

  ۵ ژوئیه ۲۰۰۷

این حزب شماست!

  به حزب اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید! 

دوستان عزیز

اخیرا من و تعدادی از کمونیستهای راسخ و پیگیر پس از سالها مبارزه از حزب کمونیست کارگری جدا شده ایم و حزب اتحاد کمونیسم کارگری را ایجاد کرده ایم.

ما پس از یک مبارزه همه جانبه حزبی به این نتیجه رسیدیم که به علت غلبه خط مشی مغایر با سیاستهای کمونیستی منصور حکمت بر رهبری حزب کمونیست کارگری، این حزب قادر به تامین ملزومات پیروزی کمونیسم کارگری در تحولات حاضر و در برپایی یک نظام شایسته انسان آزاد و برابر نیست. از این رو راهمان را جدا کردیم، از حزب کمونیست کارگری که سالها در پیشروی اش سهیم بودیم جدا شدیم. و حزب اتحاد کمونیسم کارگری را بمنظور پیشبرد اهداف کمونیستی مان پایه ریزی کردیم.

ما حزب اتحاد کمونیسم کارگری را ایجاد کردیم تا بتوانیم بطور همه جانبه ای برای سازماندهی و پیروزی یک انقلاب عظیم کارگری تلاش کنیم. ما حزب اتحاد کمونیسم کارگری را ایجاد کردیم تا پرچم کمونیستی منصور حکمت را در جنبش کمونیسم کارگری برافراشته نگهداریم و اجازه ندهیم این پرچم حاشیه ای شود، چرا که عمیقا معتقدیم که کمونیسم در ایران تنها با پرچم کمونیستی منصورحکمت امکان پیروزی دارد. ما حزب اتحاد کمونیسم کارگری را ایجاد کردیم تا بتوانیم جنبش کمونیسم کارگری را در راس جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم قرار دهیم. ما حزب اتحاد کمونیسم کارگری را ایجاد کردیم تا چپ جامعه را در برابر اپوزیسیون راست و بورژوایی بطور همه جانبه ای نمایندگی کنیم. ما میخواهیم حزبی سازمانده، افشاگر، بیدار کنند و خلاف جریان را شکل دهیم. حزبی که به کم راضی نیست. به وضعیت موجود رضایت نمیدهد. مجدانه تلاش میکند تا تمامی ملزومات پیروزی کمونیسم را در پس تحولات حاضر فراهم کند.

ما علیرغم اختلافات سیاسی مان با سایر احزاب کمونیست کارگری، حزبی در برابر و یا در رقابت با این احزاب نیستیم. ما عمیقا معتقدیم که جنبش کمونیسم کارگری باید بر پراکندگی سازمانی و سیاسی خود فائق آید. یک شرط پیروزی کمونیسم کارگری غلبه بر این پراکندگی و تفرقه است. ما برای پایان دادن به این تفرقه پروژه و طرح داریم.

   رفقای کارگر، انقلابیون کمونیست از تک تک شما دعوت میکنم تا به حزبتان بپیوندید!  

مردم آزادیخواه

اگر از سلطه نظام سرمایه داری بیزارید؟ اگر از فقر و فلاکت و شکاف طبقاتی منزجرید؟ اگر از قتل و شکنجه و اعدام و سنگسار بیزارید؟ اگر از نابرابری و فرودستی زن به ستوه آمده اید؟ اگر کار مزدی و استٽمار را دون شان انسان میدانید؟ اگر از محرومیت و بی خانمانی انسانها به فغان آمده اید؟ اگر از حاکمیت دستگاه کٽیف مذهب بر زندگی مردم و شئونات جامعه منزجرید؟ اگر معتقدید که انسانها مستقل از رنگ و نژاد و جنسیت و تابعیت باید افرادی برابر و متساوی الحقوق باشند؟ اگر شادی و خوشی را سهم همگان میدانید؟ اگر میخواهید انسانی محروم نباشد؟ کسی بدن و کلیه اش را برای تامین معاش نفروشد! اگر جامعه ای آزاد و باز و برابر میخواهید؟ به حزب اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید. این حزب شماست! برای تامین ملزومات پیروزی کمونیسم کارگری، برای یک آینده انسانی به حزب خودتان، حزب اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید.

   از همه شما شخصا دعوت میکنم که به حزبتان بپیوندید!  

علی جوادی

 ۴ ژوئیه ۲۰۰۷  ضمیمه شماره یک : بیانیه اعلام موجودیت حزب اتحاد کمونیسم کارگری ضمیمه شماره دو : فرم عضویت و پیوستن به حزب
–
www.alijavadi.com
http://blog.alijavadi.com